กระเจียว โดดเดี่ยว

 ความลับ...รด.หญิง..ที่ไม่ลับ..อีกต่อไป

รด.ย่อมาจาก"รักษาดินแดน"...

เพิ่งไปงานเลี้ยงรุ่นสมัยมัธยมปลายมาค่ะ..

กระเจียวมีความลับที่บอกแต่เพื่อนสนิท แต่ไม่คิดจะบอกใคร....

แต่วันนี้ เวลาผ่านมา..เนิ่นนาน....กับการเจอเพื่อนเก่า...

ความลับจึงไม่อยากลับอีกต่อไป....

เมื่อชัยวุฒิ เพื่อนเก่า..เข้ามาถามว่า..

"เพื่อนซี้ตัวเองที่เรียน รด.หญิงด้วยกันไม่มาเหรอ"

งง...คราย..หมายถึงครายหว๋า...

"ก้อจูนงัย...เห็นเดินกะตัวเองบ่อยๆตอนนั้น..

จูน..หน้าตาน่ารัก ไว้ผมหน้าม้า...ผิวขาวๆ..

มีเขี้ยว...อวบๆๆ อึ่มๆๆอ่ะ..."

"ไม่รู้จิแกถามทะมัยเหรอ...ไม่เคยเจอกันเลยตั้งแต่ตอนจบ ม.6"

"ขวัญใจเราอ่ะ...น่ารักดี...พยายามจีบมันอยู่นาน...อยากเจอกันอีก"

"ชัยวุฒิ..เรามีเรื่องจะบอกว่ะ..ทำใจดีๆไว้ น่ะเพื่อน.."

ตอน มอ.6 นักศึกษาวิชาทหารหญิงชั้นปีที่3 ..

ต้องไปเข้าค่ายที่ จ.ตาก 7 วัน ...

กระเจียวก้อได้ถูกจับคู่อยู่เวรรอบดึก กะจูน...

และ นอนเตียง 2 ชั้น ด้วยกัน...

โดยกระเจียวเสียสละ ปีนขึ้นข้างบน

ให้จูนนอนข้างล่าง...แต่มีครูฝึกอำ หรือ เรื่องจริง ...

..ว่ามีทหารที่ไปรบที่ร่มเกล้าเสียชีวิตแล้ว..

และเตียงที่เราสองคนนอนนั้น...

ก้อคือเตียงของทหารคนนั้น...

กัว กัว ที่สุดเลย..แต่กัวเสียฟอร์ม ไม่กล้าบอกใคร

พอจูนเอ่ยปากว่า...

"มานอนด้วยกันข้างล่างดีกว่า..นอนเบียดกันคงพอ... "

จูนให้เหตุผลว่า..จูนคิดถึงแม่..จูนต้องนอนกอดแม่ทุกคืน..

(หน้าเหมือนแม่มันมั้ง..หึหึ)

ไม่ต้องคิดเลยกะลังกัวแทบขาดใจ...

กระโดดลงไปนอนซุกกะเพื่อนทันที...

คืนอันเงียบสงัด...ไฟในห้องพักทหารมืดมิด...

หลายๆ เตียงเพื่อนๆ หลับสนิท...สู่นิทรารมณ์

อ๊าก..เกิดไรขึ้นเนี่ยรู้สึกว่าจูนไม่ยอมนอน...

มีอะไรนิ่มๆ มาโดนซอกคอ..พอพลิกตัวหันหลังหนี หนี..

มือไอ้จูนเริ่มก่ายมาด้านหน้า...กำ กำ บีบ บีบ..

หลังเราสัมผัสกับไอ้อึ่มของไอ้จูนเต็มๆ ...

ไอ้จูนเบียด เบียด ดึง ดึง กอด กอด..นัวเนีย..

เหมือนเราเป็นเด็กน้อยที่มันกอดไว้จนจมไปกะตัวมัน...

...สู้แรงไอ้จูนไม่ไหว มันตัวโตกว่าเยอะ...

โอ้พระเจ้า...ไม่ ไม่ จะด่ามันก้อไม่กล้า...

...อดทนนิ่งอยู่อย่างนั้น...พักใหญ่...

แต่จูนมันไม่นิ่ง...มันเห็นเราเฉย..ได้ใจ...

นัวเนีย...อึ่ย...มือไอ้จูนมันอยู่ไม่สุข...

(มันทำกะแม่มันงี้ด้วยป่าวไม่รู้ได้)...

จูนมันเริ่มเอาปากมาประกบ...อ๊าก...อ๊วก..ถุย..ถุย..บรึ่ยๆๆ

ในที่สุด..ทนไม่ไหวแล้วโว้ย..ดีดตัวขึ้น..ไม่มองกลับหลังเลย

 ปีน ปีน ปีน กระได ขึ้นชั้น2 อย่างรวดเร็ว..

เอาผ้าห่มคุมโปงทันที..หลับตาปี๋...

ผีไม่กัวแล้วตอนนี้...ไอ้จูนน่ากัวกว่าล้านเท่า...

โฮ่ย...เสียเซ้ลล์ที่สุด...เสียเพื่อนด้วย..

โชคดีที่จูนไม่ได้เรียนห้องเดียวกัน...

จากนั้นก้อไม่คบจูนอีกเลย...กัวโดน..คริๆๆ

ชัยวุฒิ ขำ ขี้แตก ขี้แตน...

"แกเก็บไว้ได้งัย ตั้งหลายปีว่ะ"

...ทำให้ชัยวุฒิหลงชอบไอ้จูนอยู่ตั้งนาน...

และมีเพื่อนบางคนที่เจอจูน..คอนเฟิร์มว่า..

เป็นเช่นน้านแล...จนปัจจุบันจูนก้อเป็นแบบนั้น...

เสียดาย...ธรรมชาติ สรรสร้างให้จูนมาอย่างดี...

แต่จูนมันใช้ของผิดประเภทจริงๆ....

ถึงวันนี้พอนึกถึงจูน ...หายโกรธแล้ว..

ไม่ได้นึกรังเกียจที่จะมีเพื่อนแบบนี้...

แต่ขอไม่เป็นบัดดี้กะจูนอ่ะน่ะ..

กระเจียวยังอยากเป็นผู้หญิงคนนึง..

...ดั่งที่ธรรมชาติสร้างสรรมา...